خط زدم تمام دیکته های شب را که می آموخت و حک می کرد در کودک ذهن من!که دوست بدار این آدمها را و امروز از اینهمه دوست داشتن هاچه مانده جز تلخی لحظه های دلتنگی من.......
امروز دلتنگ او و آن و آنهایی هستم که هرگز به دو حرف خاموش و غرق در فریاد من فکر نمی کنند و من تنها مانده ام اینجا خاموش و تلخ اگرچه هزاران حرف در دل دارم.......
و من در پایان نافرجام لحظه ها بی توجه به مرگ ثانیه شتابان به پایان فکر می کردم و پایان من چه پوچ آغاز شد...
کاش هیچ آغازی نبود....
من دلتنگ امروزم...امروزی که بیهوده سپری شد در لابلای اینهمه نقاب..نقابهای لعنتی من را به لجن کشیدند.......کاش یادم نرود خودم را در حمام فراموشی بشورم......
